摘要：Aristoteles felsefesinin önemli kavramlarından biri olan mutluluk, özellikle ahlak felsefesi söz konusu olduğun-da, İslam ahlakçıları tarafından da benimsenen ve kullanılan kavramların başında gelmektedir. İslam ahlakçıları, ana hat-larıyla felsefeyi nazari/teorik ve ameli/pratik olarak ikiye ayırmışlar, ahlak anlayışlarını da ameli felsefe içerisinde or-taya koymuşlardır. Kınalızade de mutlulukçu ahlak anlayı-şını benimseyen düşünürler arasındadır. Ona göre, erdemler kazanıldıktan ve kişide davranış haline geldikten sonra mut-luluğa ulaşılmış olur. İnsan bu dünyada mutluluğa ulaştı-ğında, ahirette de mutluluğa ulaşır. İnsan, doğası itibariyle mutlu olmak ister ve Kınalızade’ye göre bu ameli felsefenin yanı sıra nazari felsefenin gerekliliğinin yapılması sonucun-da da sağlanmış olması gerekir. Ameli ve nazeri felsefeyi ye-rine getirenler gerçek saadeti kazanmış olur. Bu makalede Kınalızade’nin mutlulukçu ahlak anlayışı, onun nazari ve ameli felsefeye yüklemiş olduğu anlamlar çerçevesinde ele alınmaya çalışılacaktır.
其他摘要：Eudemonia, a key concept of Aristotelian philo-sophy, is one of the major ethical terms that have been adopted and employed by the Muslim moralists. The Mus-lim philosophers divided philosophy into theoretical and practical, expounding their conceptions of morality within the latter. Kınalızade is one of these philosophers who adopted the eudemonist theory of morality. For him, the attainment of eudemonia occurs through the acquisition of virtues and turning them into established habits. Man atta-ins eudemonia in the hereafter once he attains it in this world. Man seeks to become happy by nature and this be-comes possible only when one fulfills the prerequisites of theoretical philosophy along with those of practical philo-sophy. Those who realize both practical and theoretical philosophy may attain eudemonia. This paper is intended to address the eudemonistic morality of Kınalızade with a view to the meanings he attributed to practical and theore-tical philosophy.
