摘要：Kur’ân-ı Kerîm’in ”ihbârât-ı gaybiyye”yi,yâni nüzûlü zamanında,Hz. Peygamberin ve etrafındaki insanların bilmedikleri,bilemiyecekleri hâdise ve mes’e-leleri ihtiva ettiği bütün müslümanlarca kabul edilmektedir,Kur’ân’ın bu husû-siyetini bildiren âyet ve hadîsler olduğu gibi,târihî seyir içinde gerçekleşmiş bulunan bir kısım vukûat da,bu keyfiyyeti tasdîk etmektedir. Bu sebeple,gaybdan haber vermesi,umumiyetle Kur’ân’ın i’câz vecihlerinden biri addolunmuş,hattâ bazıları i’câzım,bu husûsiyyete hasretmeye bile gitmiştir (1). İlmi bütün zaman ve mekânları ihâta eden ”Allâmu’l-guyûb” katından gelen kitabın,bu vasfı hâiz olmasında,mü’minler için garabet yoktur. Bu gaybî haberlerin bir kısmı hilkatin başlangıcı ve safhaları,geçmiş ümmetlerin ahvâli gibi Kur’ân’ın nüzûlü itibariyle mâziye,bir kısmı ise yakın ve uzak istikbâle,”eşrât-ı sâat”e,kıyâmet ve kıyamet sonrası hâllere dâirdir.
